1976

Elkarrizketa lezio berriak

Blog honetan egin nahi duzun komentarioa egin aurretik, ondo pentsa ezazu: ez al da hobe ordenagailua itzali, zure "erosotasuna"-z ahaztu, autoa hartu, A-8an ordu eta erdiz gidatu (zeure bizia arriskuan jarriz, zer uste zenuen, obrako peoiek baino pribilejio gehiago zenituela?), blogaria bizi den etxe atariraino joan, tinbrea jo, blogaria etxean ez baldin badago bere gustuko tabernetatik pasa, lagunei galdetu... Eta azkenean, etxera bueltan berarekin kasualitatez topo egitean esatea ez zaiola tokatu gatzik gabeko 100.000 prentsaurrekotara joatea, jakiteko Iruretak egin duen proposamenak asko hobetuko lukeela gure komunikazio mundutxoa. A, eta galderak egiteko aukera egongo litzateke Skype erabiliz, adibidez.

Kazetaritzaren ezaugarriak erosotasuna, errentagarritasuna eta ekologia? Azkeneko biak behintzat bai, kazetaritzan eta bizitzako beste hainbat alorretan. Alegia, alferrikako gastuak (denbora, dirua, CO2a...) saihestu. Horrek ez dauka zer ikusirik zuk jarri duzun lehenengo ezaugarriarekin, erosotasunarekin. Nik esan nahi nuen kazetariok etengabe pentsatu behar dugula nora joan, noiz eta norekin hitz egin gure lana egiteko. Prentsaurrekoak merezi badu joan, ez badu merezi ez joan eta hango informazioak e-mail bidez jasota balio badizu balio dizu (eta nago horrelakoak direla kasu dezente). Horrek ez du zerikusirik kazetariaren erosotasunarekin edo alferkeriarekin (azken hitz hau nik diot), mahaitik altxa eta 300 kilometro egin behar badira, bada egin.

Aitorpen batekin hasi dut mezua: irakurketa partziala (eta gaiztoa, nahi baduzue) egin diot Onintzaren iritziari. Ondo da, ados, prentsaurrekoak ez dira oso interesgarriak eta kazetari askok nahiagoko luke beren lanorduak gauza interesgarriak egiten pasa. Niri ere kosta egiten zait beti-beti gozatzea nire lanean, baina zer egingo diogu!

Ironiak alde batera utzita. Onintzaren mezua (esan nahi zenuena) ulertu nuen, eta gauza batzuetan konpartitu ere egiten dut, baina ez didazue ukatuko erosotasunaren kazetaritza existitzen denik, ezta? Prentsa oharra edo agentziaren berria jasotzearen zain dagoen kazetari eredu bat dagoenik ez ahal duzue uste? Agentziako berria (edo halako erakundearen e-posta bidezko oharra) jaso eta inolako kontraste edo iritzi gehigarririk bilatu gabe, zuzen zuzenean artikulura, irrati zein telebistako kortera eramaten duten kazetariak zenbat dira? Nahi baino gehiago.

Ez dakit zergatik den (denboraren kostua altua delako, gasolina eta telefono deiak gero eta garestiagoak direlako edo auskalo zergatik izango den) baina arlo batzuetako berrietan sarri ikusten/somatzen dut hori. Kazetari gaztetxoek ez dutela galderarik egiten? Prentsaurrekoetan idatziz ematen zaiela kazetariei informazioa? Prentsaurrekoaren ostean idatziz emandakoa erredakziotara bidaltzen dela? Bai, baina horiek al dira kazetariek jakinmin gehiago ez izateko edo berriari ikuspegi propio bat ez emateko arrazoiak?

Beste kontu bat merezi duena eta merezi ez duenaren aldea da. Kuriosoa da, baina susmoa dut kazetari gehien izaten dituzten prentsaurrekoak politikari eta futbolarienak direla. Seguruenez nahiko kontu subjetiboa da, baina beno... futbolari eta politikarien iritziek interes berezia izaten dutela esatea gehitxo esatea iruditzen zait. Esan dezagun salgarriagoak direla, esan dezagun enpresa-politikak agintzen duela, esan dezagun nahi duguna, baina merezi dutela eta interesgarriak direla esatea gehitxo iruditzen zait.

Eta ados nago: prentsaurrekoak ez dira bereziki interesgarriak. Prentsaurrekoa deitzen duen erakunde/pertsonak esan nahi duena bakarrik entzun ahal izango dugu hor (zenbat min egiten dioten informazioari prentsa bulegoek!!). Hala ere, berriak bilatzeko jarrera handiegia ere ez da ikusten normalean komunikabide gehientsuenetan, salbuespenak salbuespen, noski.

Ezjakin baten iritzia da nirea, ikusle-irakurle hutsa bainaiz. Hedabideetan gauza interesgarriak aurkitzen ditut tarteka (kazetari batzuen lana oso ona da) eta horregatik kontsumitu eta jarraitzen ditut (telebista uzten ari naiz...), baina denetarik dago; eta erosotasuna ere, badago.