Hasier

Obamaren zantzuak inperioak markatzen duen distantziatik jarraitzen ahalegintzen garen honetan, marea neocon-etik salbatuko gaituen salbatzailerik salbatuena apika, geroz eta ozenago entzuten ditut  mezu atzerakoien oihartzunak ustez "irekiak, pluralak eta demokratak" izan ohi diren zenbait mediotan. 1980. hamarkadaz geroztik R3 erreferentzia izan da nire egunerokoan: oraindik orain gogoan ditut Juan Frantziak eta Jesus Beltran mitikoek goizero gidatzen zuten Caravana de hormigas, nire institutuko irakasle izandako Jaime Romoren kolaborazioak, Juan Pablo Silvestreren ahots laranja, Manolo Ferrerasen ikonoklastia anti-sistema ...

Gaur goizean, autobusean Siglo XXI irratsaio post-modernoa entzuten nuela, konturatu naiz ez duela askorako balio izan urteetan irrati libreen ispilu izandako aintzindari haien lanak. Izan ere, aitatu programan erabiltzen duten kontestagailu elektronikoan grabatutako mezuetan ahots irainduak altxatu baitira poliziak jipoitu duen grafitti-egile gaixo baten kontra, poliziaren jipoia goraipatuz. Kontserbadore post-obamatarrak?, apokaliptikoak?, integratuak?, burbuila neocon.aren eztandaren ondorengo xaboi malutak? Gaur goizean gailendu zaidan beldurra  beste ikara irrazionalago batekin bakarrik uxatu dezaket: Orson Wells-en War of the worlds entzuten bakarrik uxatu dezaket. Izan ere, gaur betetzen dira 80 urte komunikabideen botereak kontzientziak jipoitu ditzakeela frogatu zuen irratsaioa emititu zela.

Pausu desleialak. Meditatu ezinik nabil goiz osoan.
Troskiren pioletarekin egin dut amets. Biluztu egin zuen odol isuririk gabeko pioleta.

Jendea isuriz doa museoko karriketan barna. Zure ohoretan, bainatu egin naiz.
Etengabe ari naiz tergalak lotzen Ariadnaren harian.
Desenkusaturik udazken hasiera aurreratuan. Ez dut ezer idazteko.

"Eternitatea ikusi dut. Eta gaur zen jada...."

Jator birtualak dira. Elkartasunezko mezu elektronikoak bidaltzen dizkizute e-postaz. Blogetan eskegitzen dituzte mundu bidegabeari eginiko sasi-kritikak. Alta, aurrez aurre ikusten zaituztenean ez dira gai begietara zuzenean begiratzeko eta elkartasun hitzak toteldu egin dira.

Malenkoniak erabat abandonatu nauen honetan, minari aurrez aurre begiratzea besterik ez zait geratzen.

Duela bizpahiru urte ezagutu nuen Bizkaia Irratirako egin nion elkarrizketaren karira Gotzon Garate. Berezkoa zuen agerian uztea bere euskaltzaletasuna interlokutoreari, gizaki ireki eta abegikorra zen, ez zebilen itxurakeriatan eta dena emateko prest agertzen zitzaizun. Gaur egungo gizarteak harriduraz begiratuko luke eta agian harriduraz begiratuko bere errugabetasun kutsua. Ezagutu eta berehala "Hasier jator hori!" deitzen hasi zitzaidan, gorritzeko aukerarik ematen ez zidala. Azkenean, bere gaixotasunaren berri izan nuen, elkarrekin kafe bat hartzeko gonbitea bete ezinik genbiltzala. Noizbait hartuko dugu kafe hori Gotzon jator hori!

HIESA duten gaixoei laguntza ematen hasi naiz eta konturatu naiz eurek ematen didatena askoz ere gehiago dela.

Oso jende gutxik aipatzen du Ryszard Kapucinsky idazle poloniarrak yoga ezagutu eta lehen eskuko testigantza izan zuela pranayamaz,  kazetari gisa lehen pausuak ematen zituela Indiara berri-emaile gisa bidali zutenean. Orain bilatzerik ez dudan beste mezu batean kontatzen nuenez, azken urteotan Polonian ematen ari zen komunista ehizaren eraginez, Kapucisnky-ren figurak gorabeherak bizi izan zituen (Polonian bertan espioitzat jotzen zuten bitartean, mendebaldeko neoliberalek bereganatu egiten zuten Kapucinsky kutsu ideologiko guztia ezabatu ondoren). Gaurkoan berriz, idazle poloniarraren alde ezkutuenaren berri eman nahi dut, bere barne eta kanpo bidaiaz gain, yoga nola ezagutu zuen azaltzen du Kapucinsky-k Viajes con Heródoto (Anagrama, 2006) liburuko zenbait pasartetan.

Kapucinsky-k yoga ezagutu eta antza denez praktikatu ere egin zuela jakiteak gure artean ematen den itsukeria ideologikoaz eta bizitzan arakatzeko paralisiaz hausnarketa egitera eraman nau. Zenbatetan entzun dugu arrazoia aitzaki hartuta, intuizioari inolako zirrikiturik utzi gabe, ez zaiola zilegi intelektual bati asmakizun sasi-espiritualetan esperimentatzen ibiltzerik. Eta are gutxiago intelektual hori antzinako "altzairuzko oihalean" hezitako intelektuala baldin bada. Kapucisnky-k, beste arlo batzuetan bezala, "oihal" guztiak hautsi zituen eta barne bidaiari ekin zion pranayamaren eskutik. Izan ere, ez da esistitzen barne bidaia ez den bidaiarik.