Matzorrianori kendute

Egon zan behin hamen eskritore bat kontularidxe be izan zana, ta gabien eskriten zittuzen poemak ta holan. Ta neuk be egunien kontuek ta numeroak botaten dotez letra gorridxetan, autobus paradan ondoan inkaute. 48 5m 36 12m ta holangoak... Kontuek, numeroak ta minituek, ta halan ta guzti be eskritorien antzera beti lotuten naz neure numeroak inok leiduten ete dittuzen. Inok aittuten dosta niri Otxarkoagako autobuse zenbet miniture dabilen jakitteko? Egidxe esanta horrek preguntiek ez dosta ardura lar emoten, gehidxao da inketa dagoenan aburrimientoa krisi esistentziala baino.

Gaba sartuten danien barriz umorea altxaten jata. Nire argi gorridxek gorridxago, bizidxago ta polittago dagoz fondo baltzan ganien, ezpan gorri pinttatuek emoten daurie, esateko ezer ez dekiela inoz baino ederrago nire letrok. Ta gorri-eder dagozela jantzan hasten dira letrok: Karrika okerrok korritu nituen oparo, luzaro, emaro; hemen urratu ziren ene zapatak eta ene ametsak ere... bateko, Damaso harentzat, bere ilobarekin batean, Jainkoa jaio zen Otxarkoagan, gau hotz haretan. Eta biharamunaren esperantzan, Otxarkoagara bihurtzeko promesan lokartu egin zen besteko. Eguzkidxek autobusak ixartu arteko parranda zoroan galduko dira letra gorri ederrok.