Mediaberri.com

Txakur bat errepidearen erdian galduta. Tristura suma zitekeen haren aurpegian, jabeak bertan utzi zuelako. Irudi ezaguna izan zen hori duela urte dezente, enpresa batek animaliak zituztenei arduraz jokatzeko eskatzeko sortutako iragarkia baitzen. Milaka ikusleren bihotzak hunkitu zituelako akaso, urteak pasatu ahala jendea «gero eta arduratsuagoa» dela uste du Alberto Mamolar Bilboko txakurtegiko buruak. Hala eta guztiz ere, oraindik ere badira txakur edo katu bat etxera eraman aurretik inolako hausnarketarik egiten ez dutenek, «haien bizitzan izango duten eragina ez dute neurtzen, zaindu beharra, oztopoak, albaitariarengana egin beharreko bisitak», eta, azkenean, animalia lagatzen dute. Kalean utzitakoak, udal zerbitzuek txakurtegietara eramaten dituzte eta, bertan, familia izateko beste aukera bat izaten dute.

Azken urteotan, Bilboko txakurtegian adopzio sistema arrakastatsua garatzea lortu dute, besteak beste, SOS Bilbao elkarteko «boluntarioek egiten duten lan zoragarriari esker». Ia mila izan ziren Bizkaiko hiriburuan iaz kalean laga edo udal txakurtegira eraman zituzten animaliak eta, horietatik, %70 adopzioan ematea lortu zuten. Horietaz gain, jabeek galdutakoak baina etxera bueltatu zituztenak aintzat hartu behar dira. Txakurtegiko langileek 823 jaso zituzten kalean eta, beste ehun inguru, jabeek eraman zituzten txakurtegira, «duela hiru urte hasi ginen aukera hori eskaintzen; izan ere, batzuetan ezinezkoa dute txakurra zaintzea eta, halakoetan, tasa ordainduta txakurtegiari lagatzen dio». Era horretako entregak gero eta gehiago dira, «eta ez da halabeharrez abandonatzea, batzuk negarrez alde egin izan dute animalia ematera behartuta ikusi dutelako haien burua, bizitzaren gorabeherak direla eta».

Zorionez, eta legeak oraindik onartzen duen arren, oso animalia gutxi hil behar izaten dituzte Bilbon, «benetako sakrifiziorik, gaur egun, ez da egiten, larri zauritutako edo gaixotasun sendaezinak dituzten animaliak ez badira». Arraza arriskutsuetako txakurrak direnean ere bai; «adopzioan ematea ezinezkoa da, eta txakur helduak badira eta jarrera aldatzea ezinezkoa bada, beste aukerarik ez dago».

Bilbon, edonola ere, beste hiri askotan baino adopzio gehiago lortzen dituzte, Mamolarren arabera. «Madrilgo datuak ikusita, proportzionalki, hobeak dira gureak».

KATUAK ETA TXAKURRAK. Askok uste dutenaren kontra, txakurtegietara, Bilbokora bederen, heldutako animalietatik, kopuru berean banatzen dira txakurrak eta katuak. Bestelako espezieren bat ere ageri da inoiz, duela gutxi Begoñan agertu zen saia, edota asteon topatu duten faisaia, esate baterako. Guztiekin egiten dute animalia identifikatzeko prozesua: «Fitxa osatu behar dugu, oinarrizko ezaugarriak eta osasun egoeraren berri jasoko duena. Ondoren, argazkia egiten diegu, askotan oso zaila bada ere animalia horretarako prestatzea. Albaitariak, gero, azterketa medikoa egiten dio, eta zer- nolako jarrera duen ere aztertzen dugu, oldarkorra edo lagunkoia den». Pauso horien ostean, eta jabeak legeak ezarritako epea bukatuta agertu ez badira, adopzioan eskainiko dute, «txakur edo katu bat nahi dutenek aukera hori ere badutela jakin behar dute, erosi beharrean».

Hirian bertan adoptatzeko dauden animalientzat familiarik topatzen ez denean, SOS Bilbao elkartekoekin lankidetzan aritzen diren beste talde batzuei esker, askotan atzerrira bidaltzen dituzte txakurrak «Alemania, Suitza eta Austriara batez ere». Herrialde horietan eginiko adopzioei zor diete adopzio sistema arrakastatsu izatea, «haiek badakite baldintzarik onenetan bidaltzen ditugula animaliak, eskatutako proba guztiak eta azterketa medikoak egiten dizkiegulako».