Ahuntzaren Eguerdiko Doministikua

Lantzean behin arrain txikiok ere pozak hartzen ditugu, eta oraingoa handia izan da, poz handi-handia. Eta are handiagoa izan zitekeen, zazpi urte hauetan atentatu honen biktimek pairatutakoa kontuan hartuko ez bagenuen, kontu korrontearen blokeoak, gaizkile moduan tratatu izana eta, lazgarriena, torturak pairatzea eta delitu hori ikertu barik gelditzea eta abar. Bestela poz-pozik, jakina, Martxelo, Txema, Joan Mari, Xabier eta Iñaki absolbitu ditugulako. Gora zuek!

Llengües Vives paperezko buletinean hainbat bider kasu mingarri honi buruzko testuak argitaratu genituen 2003ko "20-F" madarikatu hartatik aurrera, eta horiek guztiak hemerotekan gelditu dira. Fred Perersekin, LLVVren aitarekin, batzuetan hizketan ibili nintzen “ustezko epailea” edo “atentatua” moduko adierazpenak buletinean erabiltzeko egokitasunaz, argitalpenaren seriotasun eta objetibotasun ahalik eta handienak mantendu nahian. Baina gaur egun blog honek bestelako tonua eta estiloa erabiltzea ahalbidetzen digunez horixe aprobetxatuko dut. Denbora tarte luzeegi honetan pilatutako amorrua handiegia izan delako. Justizia (partzialki) egin dutelako pozik. Gaurkoa aspalditik idatzi nahi nuen artikulua delako. Poza eta amorrua Fredekin eta zuekin guztiekin konpartitu nahi dudalako.

Terroristak bilatzen ari ziren, ongile talde bat topatu zuten eta ez ziren konturatu ere egin. Mendekuaren gosez Egunkarikoak aurretik eraman zituzten eta okertu ziren. ETA toki guztietan ikusten zuen Garzón epailea ere epai bidean dago. Baina Del Olmo ustezko epailea nork epaituko du? Torturak egin zituzten guardia zibil horiek nork epaituko ditu? Aznarren bigarren agintaldian ministro zeuden Acebes eta Michavila, "euskararen onerako" jokatu zutenak, nork epaituko ditu ba? Bestela, egindako kalte ekonomikoa nork ordainduko du? Badakigu atentatu honen arduradunek ez dutela barkamenik eskatuko eta euren alderdiek ez dutela egindako kaltea gaitzetsiko, beraz justizia ez da erabatekoa izango. Baina utzi gaitzazue mesedez aste honetan guztian zehar (eta aurrerantzean ere) poz honetaz gozatzen.

Bagenekien errugabeak zirela, baina okerrena da eurek ere bazekitela hasiera-hasieratik. Inoiz ezin izango dut 2003ko otsailaren 20 hartaz ahaztu, non negoen "Euskadi Irratia"n albistea entzun nuenean eta zer egin nuen hurrengo orduetan, egun hartako Egunkaria irakurri nuela azken alea zela jakinda, etorriko zena gogorra izango zela...

Baina ezin izango dut 2010eko apirilaren 12a ahaztu, non nengoen albistea Interneten irakurri nuenean, hurrengo orduetan zer sentitu nuen eta zer egin nuen. Tartean, testu hau idatzi.