Hasier

Zutabegile ospetsuak eta euskal literaturaren 'enfant terribleak' beti aipatuko dizu munduko zein lekutan dagoen, aingura gisa.
Izpirituaren gaineko foroan interlokutore-metafisikoak finko pausatzen ditu begiak ondoko neskaren titi-puntetan, zurekin hitz egiten duen antzerkia egiten duen bitartean. Kontrakortasun errealak, Althuserrek esango lukeen modura.

Duda izpirik gabe, sasoiko talderik erakargarriena Estatu mailan.

... orduan ulertu nuen nire maitasuna, berarekiko amodioa izan beharrean nirekikoa zela.... eta egoera mental bat izanik iraun ziezaiokeela denbora luzez pertsonari, baina era berean, pertsona horrekin ez nuenez inongo loturarik, berezko euskarri propiorik ez zuenez, beharko lukeela, egora mental guztien gisara erabilerarik gabe geratuko baitzen egunen batean, "ordezkatua" izan, eta, egun horretan, Albertinaren oroitzapenera goxo-goxo batzen ninduen oro ez zela niretzat gehiago existituko.

Marcel Proust, À la recherche du temps perdu, Albertine disparue (posth. 1927) (titre original : La Fugitive)

Yogak beti ematen dit zerbait. Zerbait hori identifikatzea zaila egiten zaidanez desidentifikazio lanari ekiten diot buru belarri. Espiral baten antzera dihardu: atzeraka horrek ez zaitu inoiz puntu berberean uzten.

Irratiko tertulia-kidea zure laguna da, nahiz eta "ideologia" ezberdinetakoak zareten. Horrela adierazten dute behintzat zuen diskurtso ideologikoek irrati uhinetan. Zure laguna EITBko zuzendari izendatu nahi dute, eta laguna duzunez irratiko zuzendaritza eskaintzen dizu, tertulia-kidea izateaz gain, lagunen artean sortzen denak ideologia guztiak gainditzen baititu. Egia esatera, berdin izan zaizkizu azken urteotan ideologiak: komunikabide abertzaleetan zenbait urtez aritu ondoren, alderdiaren bozeramale bihurtu zinen azken aldian, alderdi batetik bestera jauzi egin ostean. Orain berriz, tertulia-kideak zuzendari bihurtu zaitu, zure ideologiaren aurka.