Umezurtz
Leah Manning, Euskal Herriko 4.000 baino gehiago Ingalaterrara ebakuatzea eta bertan artatzea antolatu zuen emakumea. Plaza bat eskaini zioten aspaldian Bilbon, hemendik hur, Txurdinagan, ez edozelako plaza gainera, haren eta harekin batera jardun zutenen omenez artelan ederrarekin apaindu zuten lekua. "Goizeko euri artean" diote burdinok. Izena ere ederra, Leah Manning lorategia.
Leku atsegina, akaso ez oso ezaguna. Gustuko dut, paseoan edo argazki makinarekin olgetan ibiltzeko.
Umezurtz paratu ziren derrepentean 4.000 ume haiek. Manning-i esker familiaren berotasuna galduta jende hurkoaren epeltasuna izango zuten, ez ziren hain bakarrik eta hain galduta sentituko.
Lehengo egunean, kamararen bisoretik, umerzurtz sentitu nituen burdinak derrepentean. Plaza gorri hartan bakarrik, inor ez haiei begira, nori begira eurek ere ez. Ingurua isilik, kotxeren bat baino ez bazen. Oinez baten bat pasatzen bazen, karran eta behera begira. Epeltasunaren eta berotasunaren seinale gutxi.
Tokia Bilboko planoan bilatzen baduzue, konturatuko zarete hiri kolorea basoaren berde egiten den mugatik hur dagoela, zentrotik aparte. Txurdinagan, kalean gutxi ibiltzen diren lekuan, etxeek gotorleku itxura hartzen duten auzunean. Eta galdetzen duzu. Inork gozatzen ditu burdinok? Umeak ibiltzen dira olgetan haien artean? Edadeko jendea jezartzen da haien gerizpean?
Ala, burdinok irudikatzen dituzten umeak bezain bakarrik eta umezurtz utzi dituzte hiri bazter honetan? Kalean dabilena ere umezurtz eta arrotz erraz sentiaraz dezakeen inguru hotz honetan.
Plaza eta patio asko daude oraingo auzuneetan, diseinu eta arte lan zainduak haietako askotan. Baina bakarrik eta triste sumatzen dituzu sarri, etxe hesituen artean, gogorregiak. Plaza gutxi egoten ziren lehenago gure hiri honetan, arte lan eta diseinu urrikoak asko, baina haien epeltasunak nekez sentiarazten zintuen umezurtz.







