Sorlekuko isiltasuna
Egun batzuk igaro ditut Gaztelako lautadetan, buztinezko itsasoan ilunabarrari begira. Trankilidadea itzela. Hona bueltan aztoramendua dabil han eta hemen hizkuntzaren manifestuak direla eta ez direla.
Eta konturatu naiz hizkuntza ustez komun horren sorlekuan ibili naizela egunotan, Gaztelako iparraldeko lautada-bailaretan.
Eta mehatxupean ei dago Gaztelako hizkuntza zaharra, Ebro eta Dueroren artetik mundura zabaldu zitzaiguna.
Eta zer nahi duzue esatea? Ez naiz lehenengoa izango, Gaztelako idazle handi bati aspaldian irakurri nion kezka hori nonbait. Despopulazioa, zahartzea, ihesa. Paisaiaren bakearekin batera desolazio puntua sentitzen da galsoro eta paramoetan. Aldea txikietan leiho itxi asko, ateko markoen egurra ziku. Herri handiagoetan isiltasuna. Kilometroak eta kilometroak isiltasunean. Mintzoren bat entzutea kostatu egiten da. Uztaileko eguzkiak ez du asko laguntzen gainera.
Paradoxikoa da sikieran, gaztelaniaren bizitasun mundialaren parean haren sorlekuko isiltasuna.



