Trokatik

Ekitaldiak eta ospakizunak iragarri eta haien ostekoei Interneten gero tarterik ez diegula tarterik ematen kexu dabil bat baino gehiago sarean. Eta bai, egia da, eta gaur konturatu naiz Amarauneko tertuliaren ostean.

Ez dakit inoiz halako tertuliaren batean parte hartu duzuen, baina batzuetan zerbait esango zenuela baina ez zenuela esan sentsazio batekin geratzen zara. Eta pena eta amorru apurtxo bat ematen dizu. Errua ez da kazetariena gainera, norberarena baino. Ai! Hau esan behar nuen! Ahaztuta edo momentuan errakzionatzeko bizkortasun mentalaren faltan (domeka goizean batzuek gaitz kronikoa duguna).

Eta, joño! egia da, bloga daukat esateko eta kontzientzia kargu hori kentzeko. Horra ba.

Txinan Google eta Gmailerako sarbidea blokeatu dute berriro, orain eduki pornografikoak erabili dute arrazoi. Gai hori ekarri digute solasaldira. Ez da handik datorren horrelako lehenengo albistea gainera. Gai errekurrentea egin zaigu nonbait. Hala ere, ez zait saioan esateko ezer ganorazkorik okurritu, hizkuntza muga dela eta horrelako zerbait. Eta gero kontuari bueltak ematen hasita beste bi gauza etorri zaizkit:

• Txinan eta beste leku batzuetan interneteko sarbidea "zentsuratzen" dela, bai. Baina mundu honetan Interneterako sarbidearen zentsura handiena ez da akaso interneterako sarbidea izateko modurik ez egotea, edo Internet bera zer den ez jakitea? Hain zuzen ere -esango nuke- munduko jende gehienari gertatzen zaiona. Hemengo batzuen artean Internet bizimoduan integratu dugu total, eta gauzarik naturalena balitz bezala dugu, baina askorentzat oraindik luxua da, iristezina edo ezezaguna. Ezta?
• Txinan Interneteko sarbidea debekatzeko pornografia aitzakia. Gugandik hurbil-hurbil aireportuen inguruko uhinen dentsitatea pornografiaren zaku berean ote?

Bitartean Joxek edo Eitb.com-ekoek sarean ipintzen badute, saioa entzuteko aukera izango duzue. Tinteroan geratu zaizkit gauzak, baina isilik ez gara egon, eta mikrfokonokideek gehien bat, kontu majoak bota dituzte.

Aaaaa! Hobeto geratu naiz orain. Hurrengo batean bizkorrago ibili behar da gero! Post Scriptum botika gomendatzen dizuet.

Hizkuntza ez da komunikazio-tresna digitala, zehatza eta milimetrikoa, ez. Neurria ondo hartzea komeni da esan nahi dena esango bada eta hala ulertuko bada. Gurean gainera zer hizkuntza aukeratzen den gauza bera ez da helduko ulermenaren bazter ezkutuetara: konnotazioak, aurreiritziak, konplexuak, aurretiaz dakiguna eta uste duguna, horren gainetik ere ulertarazi behar dira gauzak, are gehiago mezua zabal-zabal ibiliko dela jakinda.

Barikuan samina zabaldu zen berriro, ikara goizetik hasita. Zapatuan manifestazioa eta diskurtsoak. Patxi Lopezek hitz hauek: "euskaldun hiltzaileak hil digu hiritarra".

Entzuleetako askori "euskaldun", "hil" eta "hiltzailea " hitzak baino ez zaizkio heldu belarrietatik harago seguruenik. Segidan itzuliko zituzten gaztelaniara euren buruan. Beste askok hitz segida osoa deszifratuko zuten, buruan gorde eta esangura emateko tartetxo bat hartu beharko zuten, itzulpena egingo zuten seguru asko: "El vasco asesino nos ha matado un ciudadano" izango zen emaitzetako bat, posibleena esango nuke.

Eta beste batzuek momentuan ulertuko eta interpretatuko zituzten hitzok, eta beste ikara bat sentitu dute seguruenik. Subjektuan, "nork" hori izen-adjektibo bikote hori, "nor" izen generikoa: hiritarra, eta "nori" pluraleko lehenengo pertsona. Euskaldunak, hiltzaileak, hiritarrak eta gu. Lau multzo, eta lau multzo horien artean milaka tarte komun egon daitezkeen arren, bakoitzak bere erako mapa egin du, eta haietako asko beldurgarriak.

Lopezek zer mapa eduki du buruan? Neuri hitz horiek ez didate batere argi utzi. Hitz bakoitza zeinen ondoan dagoen ikusita, gutxiago.

Mila biderrez eman dute telebistan, eta hamaika biderrez ikusi dut. Baina zenbat eta gehiago ikusi, ez dakit zergatik, ikaragarriagoa egiten zait Kubrick-en Dr. Strangelove, "Telefono gorria" kontzeptuari bizia eman zion filma.
Eta, berriro ez dakidala zergatik, gerra hotza eta kontu haiek guztiak joanda ei daudela, inoiz baino barre mingotsagoa pizten didate honelako eszenek.

Gero eta ikaragarriagoa filma, ikararen adiera guztietan.

Agur Koko, beti arte.

Bai Patxi, blog & txakolins tontoa montatu zen atzo Galdakaon derrepentean, eta lehengo estilo blogeroan, galbidean hasi ei den horretan eta akaso nostalgia puntu batekin ez da geratu blogosferan sasidekadentera ekarri barik. Kexu gure Hasier eta baten bat gehiago halako zeremonietan hizkuntza erritualaren errespetu faltagatik. Eta kexu paratuko nintzateke ni neu Ibilaldiak eta halakoak euskaraz egiteko egunak bilakatuko balira.

Zuen antzera pozik etorri nintzen neu ere. Bat, ez nintzelako ibili antena jarrita nork euskaraz eta nork erdaraz. Bi, atxakia eman zidalako parrapladak, kontuak, istorioak, barreak, sinsorgadak eta ametsak plazaratu, partekatu eta elkartrukatzeko. Eta hiru, parrapladak hangoa amaitu eta hemen (eta beste nonon ere seguruenik) jarraitu egin duelako.

Beitu zelako poztasuna, gaur 8,50 euroko tiketak poltsikotik atera ditudanean ez dudala pentsatu diru hori galdu denik ere. Noiz-non gastatuko ditugu zortzi eta erdi horiek?

PS. Eta pozik, bai, ez zeniguten eguna kakaztu, ez.